2012.VII_155x145

om langzaam te kijken. en, er is een soort oorlog op de tafel.

2012.IV_25x60

in het museum. adam hengelt naar eva.

2012.I_200x180

over het schilderen zelf. hoe alles uit de verf komt en hoe uiteindelijk alles terug tot verf zal vergaan. scheppen is ordenen. af en toe ontstaat er zo iets figuratiefs. soms ook is de ordening abstract. dat is schilderen: de modder waarin wij rondpruttelen steeds weer ordenen= creëren, nooit is het: ideeën vormgeven (lees: lay-out en).

AANKONDIGING TENTOONTSTELLING:

opening zaterdag 14 april vanaf 18 uur.

agnes nagygyorgy maakt een tentoonstelling in WorkSpace over het zwart, het donkere bij enkele schilders. met oa. koen broucke, bert timmermans, nele vanhulle, filip van kerckhoven, kris gevers de tentoonstelling zal doorgaan van zaterdag 14 april tot zaterdag 12 mei.

aankondiging tentoonstelling
1
tijdens de maanden mei/ juni hangen schilderijen van mij in de koffiebar ZWART. de beste espresso ooit... kwaliteit voor alles.

geen titels meer...

zelden heeft een kunstwerk een titel die de nagel op de kop slaat. ze bepalen te veel. zijn te vrijblijven in andere gevallen. beide vormen een probleem.
nu ik merk hoe banaal sommige van deze titels zijn, heb ik besloten om voorlopig de schilderijen te nummeren en wel chronologische. bijvoorbeeld: 2011.IX. is het negende schilderij dat ik heb afgemaakt in 2011. (mocht het nu zo zijn dat ik later nog iets aan het schilderij verander, dan verandert natuurlijk ook de nummering.)

2011.VII_200*80

het schilderij is gebaseerd op de Piëta uit 2008 van Berlinde De Bruyckere.

al snel vond ik het te ernstig worden. en het was winter, naakt op een tafel, brrr brrr. sokken dan maar. ingewikkeld gaat het er in de kunst niet altijd aan toe.

2011.VIII_115x100
het borstbeeld blijft me fascineren. het is de mogelijkheid, het los van het lichaam dat lijdt en het is de identiteit, die, zoals altijd weer, verkleed als zichzelf, zichzelf in de steek laat. gelukkig. niets erger dan de rest van je dagen hetzelfde te moeten zijn. het bosrtbeeld is tevens het falen van de mogelijkheid. het is het immer vaste. Wat gegeven is en altijd gegeven zal zijn. niets dat veranderd. het is de fascinatie voor dat wat was. maar dat is de schilderkunst altijd. geen ander bestaan voor de schilderkunst dan de facinatie voor dat was was, zelfs als ze utopisch is. geweldig. daarom kan schilderkunst ook nooit hedendaags zijn. ze verloochend dan haar enige bestaansrecht.
of dat wat ik hier nu zo even bedenk ook juist is, is niet de vraag. het werd gedacht en dat is van belang. (het belang van een idee is niet dat het juist is, wel dat het geproduceerd is. wat niet wil zeggen dat kunst samenvalt met dat waar ze vandaag de dag voor lijkt te staat, leuke ideetjes die we eens even zullen uitvoeren (lees= dat noemen we dan vandaag de dag conceptuele kunst. flauwe kul en lari koek. dat is het, totaal irrelevante nonsens. degelijkheid in denken. degelijkheid in uitvoering. misschien is dat te moeilijk voor de mensen van vandaag die opgroeien in de diversiteit en versplinterdheid van de nieuwe media. En toch houdt een hele gemeenschap (west europa) zich vandaag met niets anders bezig dan met een achterhaalde invulling van een boeiend concept: identiteit.
Amaai, gaat dit schilderij hier over?

2011.V_200x80
een moeilijke bevalling, dit schilderij. (elk schilderij trouwens) in een vorig leven was het een vrouw met een roze, zeer modieuse jas. maar het roze leek me te fleurig. het verleidde de touschouwer te veel. mensen hebben de neiging om donkere kleuren te associeren met depressie, licht kleuren met opgewektheid... ik zie het niet zo. voor mij zijn kleuren emotieloos. er zijn slecht mooie en lelijke kleuren. de emotie is een cultureel verschijnsel dat aan de kleur kleeft. alleen maar 'vrolijke kleurtjes, geel en groen en rood', daar krijg ik het van op mij heupen... toch emotie dan? of krijg ik het op en gecultiveerde manier op mijn heupen?
terug naar het schilderij... de koeie kop is van Jan van Imschoot, van een schilderij van hem met drie opgehangen koeën. sterk beeld, goed geschilderd.
maar waarom deze koeie kop op die madame? ik weet het niet, moet ik nog verzinnen...

2011.III_200x115
wat volgt is een beschrijving van de leidensweg die het schilderij was.
een tafel, het is begonnen met een manneke dat op de tafel was vastgenageld. bloederig. te bloederig. ik wilde vlees. zoiets als de os van rembrandt, of van soutinne... het werd roze in de plaats van vlees. het werd een soort gedoe daar op die tafel... wat? verf. dat is wat een schilder heeft, en dat is wat hij uitbeeld: verf... af en toe veschijnt er iets herkenbaar. verf dus. veel verf en kleurig, zeker naar mijn doen. alsof er iets verborgen diende te worden... zo fel zijn de kleuren. de tafel verdween en het zwart rondom het kleurige deel leek op het plastik doorschijnend inpakfolie waarmee bloemen worden ingepakt. De tafel, het vlees, het roze, het werd een boeket... dus toch iets herkenbaars.
de personage's... (is het al opgevallen dat alle figuren op mijn schilderijen uit een theater lijken weggelopen... personages bij het eigen leven in mijn verfwereld. de deze hier... er is een soort melancholie, een soort bezinning. alsof ook de personages er niet zijn. alsof ze elders zijn. niet wat, wel waar... dat is de vraag die al mijn schilderen drijf. waar is de mens, waar is de verf die die mens in de verf zet...

2011.I_115x100

borstbeelden... die grieken toch... met hun statische en statig beelden. ik heb ze liever naturel, zwierig en met dikke tetten. ook nietzsche stond voor die verscheurende keuze... hij zou het wel geweten hebben.
maar het blijven beelden van machientjes die de kunstenaar creeërt.
(gebaseerd op een foto van dita van teese.)

1999_zelfportret 1999_30x20, olie en ketchup op doek.

2008.VII_155x115
(de hofnar)
tsja, waar is den tijd, die niet politiek correct was en waarin mensen die er niet uitzagen als alle mensen niet in instellingen werden opgesloten, maar ter vertier en vermaak van dienen edelman dienden.

de hofnar wordt daardoor een symptoom van het individualisme. hij is de enige in het systeem - opgesloten weliswaar - die nog afwijkt... paradox? uitsluitingsmechanisme werken nivellerend.

jammer dat de tv de functie van deze mensen heeft overgenomen.
(ik wil op dit stukje tekst geen reacties dat met de vinger geheven zegt: jammer dat kunt ge toch niet zomaar zeggen zekers want... bespaar me jullie preken. deze tekst is er zelf één)

2009.IV_100x50

2009.IV kent een lange en moeilijke ontstaansgeschiedenis. oorspronkelijk was het een groot schilderij met een wulpse dame op een bed dat dienst deed als een speelgoedautootje. in mijn kindertijd was mijn bed zo ongeveer alles wat ik maar kon bedenken en wat ik nodig had voor mijn spel. daarover wilde ik een schilderij maken: over de kindertijd, de ongebreidelde mogelijkheidszin en de nostalgie. het is iets anders geworden: de stervorm op het hoofd van de patient is voor mij lang een verwijzing geweest naar een foto van Marcel Duchamp, die de moderne kunst heeft uitgevonden en haar dan ook maar direct heeft gedood door haar teneinde te denken. daarin moest ingegrepen worden. in het tendode denken. (een vorig titel was: de anatomieles van dokter Duchamp, artiest, kleine foto)
de anatomieles van dr Tulp - ook al te zien op het schilderij pandora werd een leidraad. ook de domheid sloeg toe op het gezicht van de patient. er was werk aan de winkel. het werd wat het nu is, een klein schilderij overgrote ingrepen.



------------------------------------------------------------
dat ik geen hoofdletters gebruik hebt u te danken aan Marcel Wauters, schrijver.
het gebruik van hoofdletters vergt ook veel meer energie tijdens het typen, en aandacht ook. altijd die extra toets indrukken. ik heb nog van geen wetenschappelijke publicaties hieromtrent weet, maar een exact onderzoek dringt zich op.

2008.III_155x115
(maldoror)

'Gedurende mijn hele leven heb ik gezien dat de mensen met hun smalle schouders, geen enkele uitgezonderd, talrijke en domme daden doen, ik zag dat ze hun medemensen verdierlijkten en de zielen met alle mogelijke middelen slecht maakten. Zij noemen het motief van hun daden: de roem. Bij het zien van dit schouwspel wilde ik lachen zoals de anderen, maar die vreemde nabootsing was mij niet mogelijk. Ik nam een mesje met een vlijmscherp lemmet en ik spleet het vlees op de plaats waar mijn lippen bij elkaar komen. Een ogenblik geloofde ik dat mijn doel berijkt was. Ik bekeek in de spiegel die mond, die ik verwond had door mijn eigen wil! Het was en vergissing! Het bloed dat overvloedig uit de twee wonden vloeide, verhinderde trouwens te onderscheiden of dat nu werkelijk het lachen van de anderen was. Maar na een korte vergelijking zag ik wel dat mijn lachen niet leek op dat van de mensen, dat wil zeggen ik lachte niet.'

Comte de Lautréamont, De zangen van Maldoror, Eerste zang.

2008.II_155x115

pandora is gemaakt aan de hand van een vakantiefoto. ochtend, het snijden van de fruitsla. het werd een mythisch verhaal waarbij er, aan de hand van het schilderij van Rembrandt, een soort hedendaagse variant van pandora ontstond.



het is ook een schilderij van het wegschilderen. wat er overblijft is het wegschilderen van vele andere schilderijen. schilderen en krabben. het wegpeuteren van de verf. een soort plastische chirurg die het laagje vernis niet toevoegt, wel eraf haalt... die de plooien van de huid niet gladstrijkt, wel openreet om de schoonheid van het huidland zichtbaar te maken.

2009.I_200x150

over zingeving

2008-2010_230x150

snel zal de definitieve versie van het schilderij gepubliceerd worden.

oorspronkelijk stond de danser niet echt op zijn benen. hij was gevallen, erger nog, hij was neergeschoten. in zijn hoofd zijn nog steeds de sporen van dit voorval, dat hem door mijn toedoen overkwam, te zien. nadien heb ik hem als het ware opgefrist. hij kon lopen, op zijn benen staan, dansen. hij werd daarbij zelfs omringd door een dame. sindsdien is hij gelukkig. ook al blijft de wond zichtbaar.

het schilderij is gebaseerd op een schilderij van de britse schilder Micheal Andrews. (copyright: the estate of micheal Andrews)

2008.I_155x115

soms is eenvoud beter, maar het kan maanden of - in dit geval - jaren duren eer het schilderij dat weet.

iedereen die iets van de problematiek van het schilderen wil begrijpen moet het kleine boekje van James Lord over Giacometti lezen. Giacometti, een portret

Giacometti in strijd met dat wat hij ziet en dat wat hij er als kunstenaar van maakt. zeer fascinerend, want dat is de strijd die kunstenaars vandaag nog steeds voeren.

2007 eva en de te grote appel, vorige versies van een dame.